Check hom

Gimmicks, kobras, katte en so bietjie murg in die pype by Railways Cafe

In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

(fotos deur Marina Mare)
Just to set the tone, hier is ‘n mock interview wat Noel Redding en Mitch Mitchell met Jimi Hendrix gevoer het back in the day. Noel se laaste vraag was: “So Jimi how much do you rely on gimmicks?” en sy antwoord was: “Gimmicks, there we go again, gimmicks, man I’m tired of people saying we rely on gimmicks. What is this? The world is nothing but a big gimmick, isn’t it? Wars, napalm bombs and all that, people getting burned up on TV, and it’s nothing but a big gimmick… yes we do.”

Ek het my niece ‘n toer van Tuks se kampus gegee op Vrydag, die 13de. Sy wil volgende jaar by die Universiteit van Snorland gaan swot. Ons is daarna Railways Cafe toe om Wolfgang Marrow, The Black Cat Bones en L.A. Cobra live te check. Dis mos die “cool” oom in die familie se idee van pret wanneer ek die krag het. Sy het lekker gesug oor ek so fokken stadig is met die rystoel, haha! Ek het nog nie die Wolwe en die Kobras live gesien nie maar sy het nog nie eens een van die bands gehoor nie, nie eens op ‘n draadloos nie. Joburg North kinders is mos fokol gewoond. Sulke Sêndton doll.

Ek weet die bands speel voor groter skares by festivals deesdae, maar in daai spesifieke setting (of soortgelyke clubs en bars) is dit pretty much die underground van die SA musiekbedryf. Dit was interesting om die hele experience deur haar oë ook te beleef. Sy is ‘n individualistiese agtienjarige Generation-Z kid wat ‘n One Republic en Black Veil Brides fan is en sy het haar generasie spesifiek gaan research net om my te tune sy’s geen millennial nie. Sy is nog erger, tune sy my. Dit was wel opvallend dat waar ek meer vir die musiek luister, het dit vir haar baie meer oor die experience gegaan en dit was die catalyst vir ‘n paar insights wat ek bietjie wou explore.

Wolfgang Marrow het ‘n lekker swampy-country-blues-rock sound, baie meer eenvormig wat genre aanbetref live as die diverse invloede wat ek op hulle eerste album gehoor het. Ek het dit review in 2016, dink ek? They found the right live sound, I guess. Sandy Little is ‘n moerse individualis met ‘n ‘no fucks are given’ attitude en ‘n ‘one-of-a-kind’ fashion sense en sy hou van lekker kos tune sy. Ok, om eerlik te wees, sy is strange. Dit alles het natuurlik die Gen Z’er beïndruk. Sandy se vocals en Louwtjie Cronje se telecaster tone was meer vir my ‘n trekpleister. Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick! Partykeer hoef jy nie gimmicks aspris uit te dink nie. Dis deel van jou authenticity, jy is anders as die res en dit dien dieselfde doel op die ou einde: entertaining your fans to the max. Maybe explore hulle daai authenticity nog verder? Who knows.
Kobus de Kock Jnr het op stage geklim weer met berugte varkpenne maar hierdie keer kaal bolyf met war paint en so African skirt (of chiffon) – maybe handdoek ek kon nie mooi sien nie. Hy het soos ‘n Shaman gelyk en die rol van een vervul op stage ook. Afrikaanse poëtiese performance art, so tussendeur die harde blues rock and roll riffs en ritmes waarvoor Andre Kriel, Chris van der Walt en Gareth Bunge so bekend is voor. Hulle doen dit eintlik al lankal maar die Gen-Z-er het my so een kyk gegee en getune: “Dis befok!”

Die Bones se tunes bly solid maar ek het hulle al so baie live gesien en ken dit so goed dat ek op ‘n stadium bietjie minder connect het met hulle live experience. Wat het Vrydagaand anders gemaak? Ek dink dit was die kombinasie van moerbaie passion en die gimmicks op stage. Die rookmasjien, beligting, Kobus de Kock Jnr se antics wat soms lekker punk rock kan wees, die Jagermeister routines, vee sy snot so aan Chris van der Walt se rug af in the thick of things. Dit alles het my weer laat connect met die experience. Ek was net bang Gareth Bunge bliksem daar bo af maar gelukkig leef al die drummers nog.
The world is nothing but a big gimmick! Behalwe vir lighting en smoke machines is gimmicks deesdae nie populêr in rockmusiek nie. Selfs laasgenoemde is raar en ek kan nie verstaan hoekom nie? Rock and roll is tog entertainment, is dit nie? The Who het hulle kitare, dromme en mikrofone alles stukkend gebliksem. Jimi Hendrix het sy kitaar aan die brand gesteek en ge-offer. Jim Morrison het ure lank onder die prop tos gepraat en mense so ge-mindfuck dat die cops gedink het hy het homself ontbloot, terwyl hy net gemaak het of hy het. Kiss het die painted gesigte en horror outfits gehad. Beastie Boys het ‘n ses meter lange pienk penis uit ‘n swart boks laat spring. Eighties rockers, Jon Bon Jovi en Eddie Van Halen het met behulp van theatrical drade oor die stage gevlieg en Rammstein skiet vandag nog missiele oor die crowd en brand basically alles af met hulle pyrotechnics.

Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick! Wat is so verkeerd daarmee? Kobus was nog altyd ‘n Morrison-tipe figuur maar die kombinasie van daai Shaman-karakter wat ek sien groei nou, die rookmasjien, beligting en die intensiteit wat hy uitstraal, spoor die band aan om die crowd te hipnotiseer en die musiek meer intens aan die crowd oor te dra en so travel die electricity heen en weer tussen band en crowd. Ek het onlangs my eie research gedoen oor Shamans vir een van my projekte, so ek is seker redelik beïnvloed daardeur maar in meeste ancient cultures was die Shamans verantwoordelik om mense op ‘n verhoogde level of consciousness te kry en op verskeie maniere. Musiek, dans, asemhalingstegnieke en mind-altering plantjies, meestal. Ek was vir die eerste keer in ‘n lang tyd connected Vrydagaand en as dit nie was vir ‘n fight wat uitgebreek het heel voor by die stage nie, sou ek dalk, selfs in my permanent sober state, ‘n ander level bereik het. Thanks, Moonshine Lee vir die body guard protection en die koeldranke! Die Bones het al jare terug iets begin met daai Shaman vibe en dit het stadig evolve. Persoonlik dink ek hulle scratch nog net die surface van wat hulle daarmee kan doen. Ek hou die affêre maar dop met bated breath.
So, is SA rock fans tevrede om sonder gimmicks entertain te word? I don’t know, you tell me? Voor jy my stop met verskonings soos budget en wie het deesdae geld vir al daai kak ensovoorts – die metal en goth scene gebruik al jare lank gimmicks met hulle outfits en make-up, blood capsules in die mond en daar is nog minder geld in daai scene. Ek was ‘n paar weke terug by Freakquency Transmission by die Goodluck Bar en daar was performance artists wat tussen die sets gedans het op eerie musiek, op spykerbeddens gelê het (ja daai staal goed), vuur uit hulle monde gespu het en, I kid you not, die fokken lead singer van Mr. Morgue is in ‘n doodskis op stage gedra deur sulke klomp evil “sataniste” met swart hoods oor hulle koppe. Klim so uit die kis en begin sing. Jirre. Dis rock and roll, en ja, dis befokte entertainment.

Ok, so dit bring my by LA Cobra. Ek het nie gedink hulle gaan daai well produced en gepoleerde album, Shotgun Slinger, van hulle justice kan doen live nie. Rêrig, ek het nie. Hulle hele sound en image was nog altyd net gebasseer op eighties hair metal nostalgia en aan die begin, al het ek dit gelove, was dit redelik amateuragtig vir my. Maar… ek is nie altyd reg nie, né? Die hele show was damn well done! Wie ookal die sound die aand gedoen het, nice job all round! Die Kobras doen daai back-to-back Mötley Crüe stances met hulle Timotei hare, nogal perfek. Die bass is raw en Don se voice control is baie beter as wat ek gedink het dit gaan wees live. Selfs die duel kitaar vibes en die sound effects tussen-in dra by tot ‘n Hollywood Sunset Strip ondervinding, so reg uit die eighties. Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick. Hulle fans was moerse into die show en het vir meer as een encore geskree. Maybe explore die Kobras meer gimmicks om hulle show nog meer entertaining te maak? Ek sou graag meer make-up en wardrobe wou sien, maar fok weet hoe sal Pretoria dit kan handle nie.

Het gimmicks ‘n plek in SA rock? Ek dink vir seker so. Dit hoef nie duur te wees nie en solank dit nie contrived is nie en solank jou art steeds authentic bly. Dit moenie ‘n crutch (of ‘n rystoel) vir kak musiek wees nie. Daar was al baie gevalle waar dit kak bands gehelp het. Wie onthou Green Jelly in die nineties? “Not by the hair of my chinny, chin,chin!”
Die main goal is om saam met ander mense jou musiek te geniet en terselfdetyd hulle te entertain, is dit nie? Of wat dink julle Watkykertjies?

 

Deel met jou tjommies!

    RolbeesGimmicks, kobras, katte en so bietjie murg in die pype by Railways Cafe
    Check hom

    Keely King – Woensdag se warm bokkie

    In Warm Bokkies deur griffin1 Eiertjies

    Keely King is ‘n alternative model van Bountiful, Utah in die USA, ‘n dorpie wat drie keer kleiner is as wat Vereeniging was in 1992. Sy model deesdae in LA en dis about al wat ons van haar af weet.

    Place your ad here

    Deel met jou tjommies!

      griffinKeely King – Woensdag se warm bokkie
      Check hom

      Animals – Ons is eintlik almal maar kaksleg diere op ‘n manier

      In Snotstories deur griffinRek jou bek

      As jy ‘n fan is van Family Guy, The Cleveland Show, Bob’s Burgers, Archer, American Dad, Bojack Horseman, South Park, Robot Chicken of enige iets op Adult Swim, moet jy Animals ook ‘n kans gee. Jy gaan miskien net nie 100% gewoond wees aan die tipe animasie van die reeks nie, want die artwork laat mens dink aan ‘n tiep van opgefokte Beatrice Potter illustration style met absolute minimale animasie en konserwatiewe gebruik van kleur. Dis basically Beatrice Potter op tik vir grootmense wat like van drink en vloek, maar die minimalistiese aard van die animasie word sterk ondersteun deur fokken slim en snaakse dialoog. Ek skiem hulle kon net sowel stills gebruik het en dit sou steeds niks van die reeks se impak weggevat het nie.

      Animals is ‘n antropomorfiese, geanimeerde cartoon. Dis fokken fancy woorde, maar jy het al daarmee te doen gekry – antropomorfisme is die toeskrywing van menslike eienskappe, emosies of bedoelings aan nie-menslike entiteite. Met ander woorde omtrent al die cartoons wat jy as kind gekyk hetwat diere feature wat kan praat asook Sesame Street en ander puppet shows, tot die nuwer goed wat Pixar en Disney uitsit elke jaar. Animals sentreer rondom New York se verdrukte diere, oftewel creatures (want insekte word ook nie oorgesien nie) wat in die kakste, mees onbewoonbare gedeeltes van die Groot Appel bly – van duiwe wat hulle eie seksualiteit bevraagteken, tot rotte met onbeantwoorde liefde in eensydige verhoudings, bedbugs wat struggle met mid-life krissise en katte wat dalk bietjie te veel into sadomasochism is vanweë hulle ernstige catnip/drugs probleme.

      In die eerste reeks kry ons te doen met rotte, katte, honde, duiwe, ruspes, perde, skoenlappers en dies meer. Elke episode het hulle main feature of creature met ‘n sub-plot wat nog ‘n dier se angs, storie of agtergrond cover. So kry ons in episode 1 ‘n klomp rotte wat na ‘n party toe gaan in ‘n drein in die subway. Dit gaan net oor suip, drugs vat, dans op die DJ se musiek en om babas te maak in die kakhuis en dan te brag oor hoeveel babas hulle sopas in die kakhuis gemaak het, want hulle word sommer amper dadelik gebore. Dis ‘n spieël wat opgehou word om menslike tekortkominge en struggles uit te wys: daai ouens wat altyd so brag oor hoeveel chicks hulle al genaai of gevinger het en hoe maklik hulle was, meisies wat bietjie te sletterig is, ouens wat hulle drank en drugs “kan hanteer” en DJs wat dink hulle is poescool. Jy kry die vibe. Jy het mos sulke vriende.Wat nogal toepaslik in episode 1 was, was die feit dat die DJ se naam DJ Labrat is; ‘n rot wat vermoedelik uit ‘n laboratorium ontsnap het en met ‘n eksperimentele oor spog wat op sy rug groei. Dan sit die oorfoon so half oor sy rug wat eintlik ‘n oor is. Dis fokken slim humor. Ook die feit dat een rot by die party uitslaan met een cracker – genoeg kos vir die hele party. Imagine jy kan na ‘n party toe gaan en al wat jy hoef saam te bring vir almal om te vreet is ‘n cracker?
      “Hoesit ouens, ek het vir ons ‘n Bacon Kip gebring. En ‘n halwe bier en een Disprin. Kom ons raak faktap!”r

      Elke episode feature special guests wat saam met die creators, Phil Matarese  en Mike Luciano die rolle van veskillende diere vertolk. Dis nogal ‘n stellar line-up en sluit bekendes in, soos onder andere: Jon Lovitz, Danny McBride, Jonah Hill, Adam Scott, Andy Dick, Pauly Shore, Horatia Sanz, Michael Rappaport, Wanda Sykes, Jason Alexander, Harmony Korine, Judy Greer, Shawn Wayans, Marlon Wayans, RuPaul, Claudia O’Doherty, Aziz Ansari en Molly Shannon. Elke season het ook ‘n storieboog met menskarakters, soos ‘n korrupte burgemeester (spoiler alert: hy het ‘n hooker genaai en per ongeluk vermoor en die rotte was ooggetuies, maar hulle het net gedink dit is maar hoe mense naai) en die gebeure wat gelei het tot sy herverkiesing in season 2. In season 2 gaan die menslike karakters se storieboog oor ‘n verslaggewer wat ‘n virusuitbraak ondersoek, maar ons wag nog vir hierdie ene. Hopelik sit Showmax hom binnekort op die rak.

      Phil Matarese is die writer en director vir Animals en ons weet about fokol van hom af. Hy het iets soos 4700 followers op Twitter, maar is ook een van daai mense wat 1500 mense volg, so daai nommers is redelik laag vir ‘n follower count. Sy co-creator, Mike Luciano sit maar met 2800 followers en volg self 1000 mense. Hulle is nie juis top shelf Hollywood stock nie, so waar kom die ouens vandaan?

      Hulle agtergrond en ondervinding is eintlik in die advertensiebedryf en die ouens het aanvanklik ‘n kort 1 minuut “animation” gemaak nadat hulle ‘n idee gekry het deur twee duiwe op ‘n ledge dop te hou buite hulle kantoor. Eerlikwaar weet hulle maar fokol van animation af en het YouTube tutorials gekyk van 13-jarige snotkop kindertjies wat hulle geleer het hoe om basic animation te doen. Hulle het sommer die Mac program, Final Cut, gebruik. Dis about 6000 ligjare verwyderd van die tegnologie wat Southpark byvoorbeeld inspan, maar hulle is vanaf agtjarige ouderdom al reeds groot fans van Southpark gewees en hulle grootste droom is om eendag saam met creators, Matt Stone en Trey Parker te werk. Daar is wel ‘n cross-over in Animals met Family Guy iewers in season 2, so hulle is dalk sterk op pad om daardie droom te bewaarheid en saam met hulle helde te werk.

      Materese en Luciano maak gebruik van retroscripting, ‘n tegniek om ‘n plot voor te berei, maar om die akteurs die vryheid te gee om hul eie dialoog te improviseer. In hierdie opsig skiem ek dat die ouens van Southpark heelwat harder werk, want wanneer hulle met ‘n seisoen begin harldoop, word dit ge-brainstorm in meetings, ge-story board, geskryf, herskryf en ge-animate, alles binne ‘n week, weekliks, vir die durasie van die hele seisoen. Hoewel die meerderheid van die dialoog in Animals ge-improviseer word, skryf hulle steeds ongeveer 2 maande lank aan ‘n reeks van 10 episodes se konsep en storielyn en dit sluit natuurlik die animasie uit, so dis nie asof hulle totally lui is nie.

      Die projek het die tradisionele Hollywood-ontwikkeling omseil en is gefinansier deur private equity. Dit het die creators in staat gestel om Animals presies te produce soos hulle dit wou hê en op hulle eie tyd. So het hulle ook langer as ‘n jaar lank gewerk aan die eerste twee epsiodes en verskillende netwerke genader om dit te koop. In Mei 2015, het HBO die reeks opgetel met ‘n twee-seisoenbestelling en min of meer ‘n jaar gelede is die groenlig gegee dat hulle met season 3 ook kan voortgaan.

      Iets interessant is dat die diere almal Engels praat, maar dat die humans net mompel en groan, moontlik om die fokus meer op die diere te plaas om ons mense se natuur en flaws beter uit te lig. Probeer bietjie iets net vir die fun voor jy elke episode kyk: maak vir jouself ‘n lysie van die menslike karaktereienskappe wat jy dink die creators aan die spesifieke episode se diere sou toegeken het. Jy sal fist pumps in die lug doen, elke keer wanneer jy reg is en jouself faktap lag vir die karaktertrekke waaraan jy glad nie gedink het nie, maar tog soortvan voor-die-hand-liggend was.

      Animals is so net oor die 4 ure se goeie binge vermaak en die 10 episodes in reeks 1 wissel tussen 21 en 28 minute in lengte. Dis ‘n goeie Sondag couch-session as jy net wil lag en jou oë nie veel hoef te fokus op beweging nie. Jy kan maar net lê en luister ook as jy wil.  Sign hierso op vir ‘n 14-dae free Showmax trial om te sien presies wat ons bedoel.

       

       

      Deel met jou tjommies!

        griffinAnimals – Ons is eintlik almal maar kaksleg diere op ‘n manier
        Check hom

        Blou Bul-ondersteuners – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?

        In Is Dit Net Ek Of Is Alles Tos?, Snotstories deur griffin en Chopper Charlie2 Eiertjies

        Ons (griffin & chopper) se boek, Is Dit Net Ek Of Is Als Tos? word hierdie jaar (2018) teen Augustus se kant 10 jaar oud. Om dit te celebrate het ons besluit om alfabeties met die lys af te gaan en ‘n paar topics uit die boek te kies om weekliks hier op Watkykjy te publish, seinde dat ons die regte besit. Dis lekker kort stukkies wat jy op die kakhuis kan lees. Dink daaraan as jou klein zef kakhuisbybeltjie met pitkos vir elke dag… Wel, elke dag tot ongeveer Augustus.

        Blou Bul-ondersteuners

        “Was jy ooit al daar op Loftus as dit vol is en dit rof is?” sing grapgat Leon Schuster destyds in ‘n poging om die unieke gees te beskryfwat heers wanneer Pretoria se rugbyspan die dag ‘n game het. Jy hoef nie eers op Loftus te wees om hierdie bedenklike ervaring te beleef nie.
        Blou Bul-onderteuners is oral. Hulle is rondom Loftus vanaf negeuur die oggend en hulle is op die paviljoen as die Bulle elders speel. Op hierdie plekke is hulle gewoonlik groot, vet en blou met wit horings op hulle koppe. Sommige verf net hul rooigedrinkte gesigte blou, ander hulle pense ook. Want pense is standaard in dié geweste.
        Almal se bloed is blou. Mans, vrouens en kinders. (Altyd die kinders. So jonk, so onskuldig, so blou.)
        Moenie dink Blou Bul-ondersteuners bly net naby rugbyplekke nie. O nee. Trotse Blou Bul-families stoot Saterdae trollies vol vleis in middelklas winkelsentrums rond en ry groot vierwielaangedrewe bakkies met dik tekkies en blou ballas aan die towbar. Want hulle ballas is ook blou. Die hele familie s’n.

        Is Dit Net Ek Of Is Al Tos is in 2008 geskryf en uitgegee en daar was so baie copies verkoop dat ons dit in 2009 laat herdruk het. All-in-all is daar nog net so 10 onverkoopte copies oor op aarde en ons sal teen Augustus se kant besluit wat om met hulle te maak. Kort antwoord – dis nie tans te koop nie.

        Deel met jou tjommies!

          griffin en Chopper CharlieBlou Bul-ondersteuners – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?